توی اهواز یک چیزی که به شدت ازش نفرت دارم اینه که توی اکثر اتوبوس واحدا ۴تا از صندلی های قسمت آقایون رو به خانوماس و در ۹۹درصد موارد هرچی مرد بیمار و مربضه روانیه میشینن روی اون صندلی ها و خیره میشن به خانوما با یه حالت حال به هم زن۰این آقایون فکر نکنید که جوون هستن نه اتفاقا اکثرا بالای ۴۰سال به نظر میاد سن داشته باشن و حتی وقتی اتوبوس خالی هم باشه باز دقیقا میشینن روی همون صندلیا۰ من که حجاب دارمو آرایش چندانی هم ندارم و زیبایی خاصی هم ندارم بارها و بارها شده وقتی یهو نگاهم به جلو افتاه دیدم یکی از این آقایون بیمار خیره شده بهم و حسی که اون لحظه نگاهشون بهم میده به شدت عصبیم میکنه و ناراحت و نفرت۰۰۰ توی تهران چندین باری که سوار بی آر تی و واحد شدم اصلا همچین صحنه ای ندیدم ولی اینجا۰۰۰:(

چندروز پیش حوالی ساعت ۱۲ظهر توی مسیر دانشگاه به خونه بودم اومدم از خیابون رد بشم دیدم یه موتور میخواد رد شه که پشتشم بار بسته.ایستادم وسط خیابون تا رد بشه ولی آفتاب مستقیم تو چشمم بود به خاطر همین چشمامو ریز کرده بودم و اخمالو شده بودم .در همین حین که موتوریه از جلوم رد میشد با جدیت گفت خب عینک بزن !!!و رفت۰من اولش چند ثانیه شوک شدم بعدش ترکیدم از خنده گفتم راست میگه ها۰بازم دمش گرم توصیه های بهداشتی میکنه:دی جا داره عرض کنم دوست موتورسوار، بنده تا چندماه آینده از نظر مالی ۴هیچ عقبم و فعلا پول خریدن عینک مارک رو ندارم۰با تشکر:دی

از نوجوانی به خودم قبولاندم باید بین سرپابودن و نبودنت یکی را انتخاب کنی و سرپابودنت به قیمت دردهای گاه و بیگاهت خواهد شد و خاطرات تلخی که گاهی یادت می آید و زود تلاش میکنی فراموششان کنی۰حالا دقیقا وسطه دردهای چندروزه ی کمرم هستم و نه میتوانم مثله آدم بخندم نه بخوابم نه بشینم نه درست نفس بکشم نه عطسه کنم ۰با این حال اینکه هی برای پزشکم خودم را لوس کنم و از دردهای چندین ساله ام بگویم و او هم با جدیت بگوید طبیعی است و از حال خوبم خوشحال شود و با آن همه عظمت بهترین بودن سر شوخی را باز کند و سه تایی با مادرجان صدای خنده هایمان مطب را پر کند و سه تایمان بدانیم چه روزهای سخت و دردناکی را تاب آوردیم تا امروز بخندیم و من هی دلم بخواهد دکترم بگوید بیا این قرص را بخور ولی دیگر این دردها سراغت نمی آید ولی او هی بگوید همین است و تو دیگر یک آدم عادی هستی ولی اگر کاری کردی که دردها سراغت آمد آن را انجام نده و من فکر کنم مگر میشود درس نخواند کوله پشتی نینداخت و توی هوای سرد سردم نشود بیرون نروم و خریدهای سنگین را از مادرجان نگیرم و بچه های ناز فسقلی را بغل نکنم ؟مگر میشود؟

قطعا من آرزوهای خیلی مهم تری دارم ولی چندتاش که به نظر کوچیک میاد اما واقعا توی زندگی روزمره م مهمه و تاثیر گذار ،که شامل اینا میشه: ۱_ای کاش بشریت یه بخاری همراه غیر مشتعل (که وقتی همراهته خودت و لباست نسوزین) کشف میکرد که میشد با خودم ببرمش همه جا که در حالی که دارم توی هوای سرد و یخ راه میرم گرم باشم:دی آخه لباسو کاپشن دیگه کفاف این یخبندون رو نمیده و واقعا سرده و من کاملا منجمد میشم۰ ۲_ای کاش یه وسیله گرم کشف میکرد همون بشریت که به صورتم وصل باشه و بینیم و فکم انقدر قرمز و یخ نشن و بینیم آبریزش نگیره از سرما۰ ۳_اصلا ای کاش دستشویی خونمون که تو حیاطه بخاری داشت و اون بخاری همراهم کشف شده بود که من از در هال تا دستشویی رو توی حیاط ندوم و هی دستشویی هامو دوتا یکی و چه بسا گاهی چندتا یکی نکنم که کمتر برم توی یخبندون:/ و در آخر بگم که هوا بس ناجوانمردانه سرد است،تو در بگشا(البته هوا سرده انقد درارو وا نذارین توروخدا یخ زدیم۰اه:/ )

از وقتی یادمه توی خانواده ی ما جز عیدنوروز بقیه مراسم ها بیخودی محسوب میشد۰خانواده ی ما حتی زورش میومد که توی جمع یلدای فامیل پدری هم شرکت کنه و پدربزرگ مادبزرگی هم نداشتیم که بریم پیشش در نتیجه تا وقتی پدر زنده بود حداقل همون هندونه و انارو تهیه میکرد ولی الان که نیست مثله امروز خیلی الکی با چیپسو پفک و چای و یه دونه انار که مزخرفه و از حرصم پرتش میکنم وسط پذیرایی و غرغرای من که هیچیمون مثه آدما نیست چرا نرفتی خرید کنی میگذره و تموم میشه ۰ولی حالا که عکسای شب یلدای دوستامو دیدم بازم این تفاوتو حس کردم و بغضو اشکم اجازه نداد بتونم بقیه عکسارو ببینم۰ماها تولدای همو هم حساب نمیکنیم ولی من که آخریم با نق نقام مجبورشون میکردم کیک بخرن برا تولدم ولی یه سال تو نوجوونی هیچی نگفتم و هیچکس یادش نبود منم کلی گریه کردم و به جا شمع یه کبریت روشن کردم فوت کردم۰دومین تولدم بعد از تولد بابا میدونستم روحیه هممون خرابه و میخواستم هرطور شده روحیمون عوض شه به خاطر همین به هزار ضرب و زور رفتیم پیتزا و کیک خریدیم۰تو ماشین منتظر پیتزا که بودیم داداش وسطی بهم با جدیت و افسوس گفت حالا خیلی خوشحالی که به دنیا